Καλώς ορίσατε στο 1ο blog του 5ου Δημοτικού Σχολείου Βριλησσίων. Εδώ μπορείτε να ενημερώνεστε για τα νέα του Σχολείου, τις διάφορες εκδηλώσεις και φυσικά να στέλνετε τις ιδέες, τις απόψεις και τα παράπονά σας.
RSS

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Έκθεση της Λήδας Βαρβαρούση


Το Πολιτιστικό Στέκι του προγράμματος απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ θα φιλοξενήσει από την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου έως την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010 τη δουλειά της εικονογράφου-συγγραφέως  Λήδας Βαρβαρούση. Η έκθεση θα περιλαμβάνει πέρα από τους αγαπημένους ήρωες της εικονογράφου και εικαστικά της έργα.

Στο πλαίσιο της έκθεσης την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου στις 8:00 το απόγευμα η Λήδα Βαρβαρούση και το κουκλοθέατρο Κόκου-Μουκλό θα μας παρασύρουν σε μια ασυνήθιστη παράσταση.

«Το εργαστήρι της Φαντασίας»

… Τι γίνεται όταν η δημιουργός  χάσει την φαντασία της στη μέση του παραμυθιού της;
Ένας λύκος, ένας ποντικός, μια μέλισσα, ένα γουρούνι και ένα φίδι μπλέκονται στα πόδια της…
Μέσα από την παράσταση τα παιδιά βιώνουν το πώς δημιουργείται και εικονογραφείται ένα παραμύθι…
Μετά την παράσταση τα παιδιά ζωγραφίζουν και συζητούν με την Λήδα.
Μελοποίηση τραγουδιών Δέσποινα Σαλκιτζόγλου

Η έκθεση θα αποτελέσει την αρχή μιας σειράς εκθέσεων με στόχο τη γνωριμία της πολύπλευρης δουλειάς των εικονογράφων με τα μέλη του προγράμματος και το ευρύτερο κοινό.

Διάρκεια έκθεσης: 29 Ιανουαρίου – 12 Φεβρουαρίου 2010
Εγκαίνια: Παρασκευή 29 Ιανουαρίου στις 19.30
Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Πέμπτη - Παρασκευή 18.30 – 21.00

Για περισσότερες πληροφορίες: 
Πολιτιστικό Στέκι προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ
Σταυροπούλου 29, Πλ. Αμερικής, τηλ. 210 8640943, εσωτ. 118
E-mail: politistiko@kethea-diavasi.gr & lida@otenet.gr



Το πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ ανήκει στο πανελλαδικό δίκτυο υπηρεσιών του ΚΕΘΕΑ (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων) απευθύνεται σε ενήλικες χρήστες ναρκωτικών και λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1990. Το πρόγραμμα είναι στεγνό (δεν χορηγείται καμία φαρμακευτική ουσία) και η συμμετοχή του εξαρτημένου ατόμου στο πρόγραμμα είναι εθελοντική και δωρεάν. Οι άξονες που αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο βοηθιούνται οι χρήστες είναι: η θεραπεία, η εκπαίδευση και η αλληλεπίδραση με το κοινωνικό περιβάλλον.
 

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Ελληνικοί ποταμοί

Οι κάμποι της Ελλάδας διασχίζονται από τους ελληνικούς ποταμούς. Αν και διανύουν αρκετά χιλιόμετρα (Αλιάκμονας, 314χλμ., Έβρος, 253χλμ., Πηνειός, 223χλμ., Αχελώος, 216χλμ., Νέστος, 143 χλμ.) οι ποταμοί της Ελλάδας δεν είναι πλωτοί, αλλά ατροφικοί και ανήσυχοι. Ακολουθούν τις φιδίσιες διαδρομές τους, άλλοτε στην επιφάνεια της γης κι άλλοτε υπόγεια, άλλοτε με λιγοστό νερό κι άλλοτε πλημμυρίζοντας τις στενές πεδιάδες που διασχίζουν, και καταλήγουν στη θάλασσα.

Από παλιά οι Έλληνες αναγνώριζαν το διπλό πρόσωπο του ποταμού, που άλλοτε ζωοδότης πρόσφερε τα νερά του για να ποτίσουν τη γη και τα ζώα τους και να ξεδιψάσουν κι άλλοτε καταστροφικός φούσκωνε και παράσερνε τις καλλιέργειες και το βιος τους.

Στην αρχαιότητα κάθε ποταμό τον θεωρούσαν θεό και προσπαθούσαν να τον εξευμενίσουν, αργότερα πίστευαν ότι στους ορμητικούς ποταμούς κατοικούσαν στοιχειά και με τελετές προσπαθούσαν να τα εξουδετερώσουν.

Τη διττή φύση του ποταμού έχουν εκφράσει μέσα από πολυάριθμες παροιμίες και γνωμικά:

  «Όποιος έχει χτήμα στο ποτάμι, έχει συνεταίρο.»
  (Λακωνία)
  «Αψύ ποτάμι πέρασ' το, το σιγαλό αναμέρα το.»
  (Πελοπόννησος)
  «Ποταμέ μου να μη σ' ήξερα, κολυμπητά σε πέρναγα.»
  (Επτάνησα)
  «Από βουβό ποτάμι άπεχε τα ρούχα σου.»
  (Κάρπαθος)

Οι πιο παροιμιώδεις, βέβαια, φράσεις είναι:

«Κάνε το καλό και ας το πάρει ο ποταμός.»
«Να το πάρει το ποτάμι;»

Ο λαός πάντα θεωρούσε ότι το ποτάμι στα όνειρα είναι κακό σημάδι, ιδιαίτερα το θολό. Αν κάποιος δει ότι περνάει το ποτάμι και βγαίνει απέναντι, λένε ότι θα περάσει κάποια αρρώστια ή κίνδυνο, αλλά θα τον ξεπεράσει. Αν όμως δεν το περνάει, τότε το όνειρο σημαίνει πιθανό θάνατο. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα του κλέφτικου τραγουδιού:

  «Απόψε είδα στον ύπνο μου, είδα και στ' όνειρό μου
   θολό ποτάμι πέρναγα και πέρα δεν εβγήκα.
   Κι είδα έπεσε το φέσι μου κι η φούντα του σπαθιού μου.
   Ξήγα το, Γιώργο, ξήγα το τ' όνειρο που είδ' απόψε.

  Το φέσι ειν' το κεφάλι σου, κι η φούντα το κορμί σου
  και το ποτάμι το θολό το αίμα της καρδιάς σου.»

Αυτή η αντίληψη έχει τις ρίζες της στην αρχαιοελληνική πίστη ότι όταν κάποιος πέθαινε και πήγαινε στον Κάτω Κόσμο, περνούσε από τρεις ποταμούς, τον Αχέροντα, τον Κωκυττό και τον Πυριφλεγέθωνα. Οι τρεις αυτοί ποταμοί πέρασαν και στη νεοελληνική παράδοση, μέσα από τα μοιρολόγια του λαού:

 «Τώρα στον αποχωρισμό τρεις ποταμούς διαβαίνω,
  ο ένας χωρίζει αντρόγυνα κι ο άλλος χωρίζει αδέρφια, 
  ο τρίτος ο φαρμακερός τη μάνα απ' τα παιδιά της.»

Ο ποταμός, ωστόσο, ήταν για το λαό της ελληνικής υπαίθρου και σημείο συνάντησης, όταν οι γυναίκες κατέβαιναν για να πλύνουν τα ρούχα κι οι άντρες για να ποτίσουν τα ζωντανά τους. Γι' αυτό και ένα δημοτικό τραγούδι της αγάπης συχνά αρχίζει έτσι:

    «Κάτω στο ρέμα στις λυγιές
     πλένουνε δυο μελαχρινές
     και παρακάτω στο βαθύ
     πλένει η Ρηνούλα μοναχή.»



Βιβλιογραφία:
Κ.Ρωμαίος, Ελλάς, Λαογραφία-Γεωγραφία, Εκδ.Γιοβάνη

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Το Χαμόγελο του Παιδιού


Η έμπνευση για τη δημιουργία του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ανήκει σε ένα παιδί. Ο μικρός Ανδρέας Γιαννόπουλος, ένα ξανθό αγγελούδι με γαλανά μάτια, που δεν είναι πια κοντά μας, οραματίστηκε μια οργάνωση που θα προστάτευε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως εθνικότητας και φυλής, και θα φρόντιζε με κάθε τρόπο να εξασφαλίζει το χαμόγελό τους.

Έτσι κι έγινε. Από το 1995 που ιδρύθηκε μέχρι και σήμερα, εκατοντάδες παιδιά έχουν ξαναβρεί το χαμόγελο που το ακατάλληλο περιβάλλον και οι σκληρές συνθήκες διαβίωσης τούς στερούσαν. Το «Χαμόγελο του Παιδιού», που κάθε χρόνο αναπτύσσεται όλο και περισσότερο, αξιοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει ώστε να παρεμβαίνει και να λύνει τα -συχνά ζωτικής σημασίας- προβλήματα των παιδιών, διασφαλίζοντας τη σωματική, ψυχική και πνευματική ακεραιότητά τους.

Τα μέσα που αξιοποιεί πολλά: Εθνική τηλεφωνική γραμμή SOS, Τμήμα κοινωνικής και ψυχολογικής στήριξης, Κέντρο στήριξης παιδιού και οικογένειας, Ραδιοδίκτυο, Ασύρματο δίκτυο, Οχήματα στήριξης, κ.α.

Οποτεδήποτε κι αν ειδοποιηθούν οι άνθρωποι του «Χαμόγελου του Παιδιού» σπεύδουν να προσφέρουν στα παιδιά την προστασία και την υποστήριξη που χρειάζονται, και τη φιλοξενία, προσωρινή ή μόνιμη, μέχρι να είναι βέβαιοι ότι τα παιδιά δεν τους χρειάζονται πια.

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ένας οργανισμός που συνεργάζεται στενά με τις υπηρεσίες του κράτους (Αστυνομία, Εισαγγελίες, Νοσοκομεία κ.α.), όπου υπάρχουν άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι που συμβάλουν στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των παιδιών, αλλά στηρίζεται κυρίως στο έργο και την ενίσχυση των απλών ανθρώπων που σπεύδουν να βοηθήσουν οικονομικά και υλικά, αλλά και επανδρώνουν τις υπηρεσίες του οργανισμού.

Για την ακατάπαυστη προσφορά του και το εξαιρετικής σπουδαιότητας έργο του, το «Χαμόγελο του Παιδιού» έχει διακριθεί, ενώ συνεργάζεται με σημαντικούς διεθνείς φορείς, όπως το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα παιδιά (με έδρα την Ουάσινγκτον των ΗΠΑ), το Διεθνές Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα παιδιά (Πρόγραμμα Amber Alert), την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Παιδιά του δρόμου (EFSC), το Διεθνές Δίκτυο Τηλεφωνικών Γραμμών Υποστήριξης Παιδιών (CHI) και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Εξαφανισμένα και Σεξουαλικά Κακοποιημένα παιδιά.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Ελληνικό Ραδιόφωνο


Το ιστολόγιό μας έχει και ραδιόφωνο:
 

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Αποκριάτικη αφίσα - Πρόγραμμα


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Αποκριάτικη Εκδήλωση 2010



Χιονάτες και νάνοι, κοκκινοσκουφίτσες και λύκοι, ισπανίδες και μεξικανοί, πριγκίπισσες και σούπερ ήρωες, μάγισσες και τέρατα, και κάθε εξέχουσα προσωπικότητα της φετινής Αποκριάς σας καλούμε όλες και όλους στο Αποκριάτικο Πάρτι μας!

Ελάτε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου, στις 11:00 το πρωί στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων, σε μια τετράωρη αποκριάτικη εκδήλωση που ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έχει οργανώσει για μικρούς και μεγάλους.

Το πάρτι θα περιλαμβάνει πολλή μουσική, χορό και τραγούδι, διαγωνισμό χορού, διαγωνισμό αμφίεσης , λοταρία, πολλές εκπλήξεις για τους μικρούς μαθητές και τον παραδοσιακό αποκριάτικο μπουφέ με τις δημιουργίες των μελών του Συλλόγου.

Σας περιμένουμε όλες και όλους να ξεφαντώσουμε και να γιορτάσουμε μαζί τις Απόκριες του 2010!

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Δημιουργία Χορωδίας στα Βριλήσσια

Το Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 14:30μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού της Αναλήψεως Βριλησσίων θα δημιουργηθεί νεανική μικτή χορωδία.

Οι πρόβες θα πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο την ίδια ώρα (κατόπιν συνεννόησης).

Το κτίριο που θα χρησιμοποιηθεί βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Αναλήψεως των Βριλησσίων, δίπλα από το Ναό.

Για πληροφορίες:

Ευαγγελία Λουκάκη, Υπεύθυνη της Χορωδίας
Τηλ. 6944 613 854

Σχολές Γονέων

Από την Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Βριλησσίων είχαμε την εξής ανακοίνωση:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΗΜΟΥ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ
Σχολές Γονέων 2009-2010

Εισηγήτρια: Δήμητρα Κατσαφάνα, Σχολική Ψυχολόγος

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Το δειλό - παθητικό παιδί
Αδελφικές σχέσεις
Το παιδί που ζηλεύει
Το παιδί με διαφορετική συμπεριφορά στο σπίτι και το σχολείο
Το ζόρικο παιδί
Το ανυπάκουο παιδί
Αυτονομία
Ευελιξία - τεχνικές επίλυσης προβλημάτων
Συναισθηματική αγωγή
Σχέσεις με παππούδες και γιαγιάδες
Διαφορετικότητα
Τρόποι επικοινωνίας και συνεργασίας με τους εκπαιδευτικούς
Οργάνωση μελέτης
Ελεύθερος χρόνος

Σάββατο 11:00-13:00μ.μ., Λ.Πεντέλης 62, 1ος όροφος

* 12/12/2009 * 16/1/2010 * 30/1/2010 * 20/2/2010
* 6/3/2010 * 20/3/2010 * 17/4/2010 * 8/5/2010
* 29/5/2010 * 12/6/2010

Πληροφορίες: Κοινωνική Υπηρεσία, Λ.Πεντέλης 62
Τηλ. 210-8100224

Η συμμετοχή στις συναντήσεις είναι δωρεάν.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Αλληλεγγύη


H Μη Κυβερνητική Οργάνωση Αλληλεγγύη ιδρύθηκε το 2002. Συγκροτήθηκε από δύο νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου: το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και σκοπό έχει την υποστήριξη των κοινωνικά αδύναμων ομάδων ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκεύματος.
 
H ομάδα της Αλληλεγγύης αποτελείται από νέους, κοινωνικά ευαίσθητους ανθρώπους, οι οποίοι συμβάλλουν ενεργά στον ανθρωπιστικό σχεδιασμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι η «άμεση δράση» του ανθρωπισμού στην Ελλάδα.

Το έργο της Αλληλεγγύης, που συχνά συνεργάζεται με δημόσιες υπηρεσίες για μεγαλύτερη επιτυχία των εγχειρημάτων της είναι τεράστιο. Τμήμα του είναι ο ξενώνας «Στοργή», για τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά, ένα καταφύγιο που προσφέρει φροντίδα, περίθαλψη, ιατρική και νομική κάλυψη στα θύματα του σύγχρονου δουλεμπορίου και της οικογενειακής βίας.

Επίσης, ο ξενώνας «Μέριμνα» που λειτουργεί από το 2006 παρέχοντας δωρεάν φιλοξενία σε συγγενείς και συνοδούς ασθενών που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της Αττικής και προέρχονται από την επαρχία.

Ο ξενώνας «Αγάπη» στην Κομοτηνή, που εγκαινιάστηκε το 2006, αποσκοπεί στην στέγαση ατόμων και οικογενειών που βρέθηκαν στη χώρα μας κάτω από δυσάρεστες περιστάσεις, προσφέροντας  φιλοξενία στους πρόσφυγες για όσο διάστημα χρειασθεί μέχρι την ομαλή κοινωνική τακτοποίησή τους, ή την επιστροφή στη χώρα καταγωγής τους. Επίσης, ο ξενώνας  φιλοξενεί και Έλληνες του εξωτερικού που προσφεύγουν για περίθαλψη στη χώρα μας.

Το Οικοτροφείο «Επανένταξη», οι Κινητές Μονάδες Ψυχικής Υγείας Λακωνίας και Καρδίτσας, καθώς επίσης και τα Κέντρα Ημέρας Αργοστολίου Κεφαλληνίας, Ιεράπετρας Λασιθίου Κρήτης, Νεάπολης Λασιθίου Κρήτης και Χίου παρέχουν υπηρεσίες αντιμετώπισης και αποκατάστασης προβλημάτων ψυχικής υγείας σε χρόνιους ψυχικά ασθενείς.

Φυσικά το έργο της Αλληλεγγύης στην Ελλάδα δεν τελειώνει εδώ. Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί και η ανθρωπιστική βοήθεια που η Αλληλεγγύη προσφέρει και σε έκτακτες ή επιτακτικές ανάγκες άλλων χωρών και λαών.

Σε δεκάδες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής (Αλβανία, Βουλγαρία, Αρμενία, Γεωργία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Τσεχία, Ουκρανία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη, Λίβανος, Συρία, Αιθιοπία, Ερυθραία, Ζιμπάμπουε, Ν. Αφρική, κ.α.) η Αλληλεγγύη παρεμβαίνει εκεί όπου υπάρχει ανάγκη στηρίζοντας τους ανθρώπους που χρήζουν συμπαράστασης, με αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας (τρόφιμα, ρούχα, νερό, ιατροφαρμακευτικό υλικό), εξοπλισμό νοσοκομειακών μονάδων, σχεδιασμό και υλοποίηση έργων υποδομής, εκπαιδευτικό και επιμορφωτικό έργο και άλλους τρόπους.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Ελληνικός κάμπος

Ανάμεσα στα πολυάριθμα μεγαλοπρεπή βουνά που στολίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη τον κορμό και τα νησιά της Ελλάδας, στριμώχνονται ασφυκτικά οι πεδινές εκτάσεις της χώρας μας. Οι κάμποι της Ελλάδας δε θυμίζουν σε τίποτα τις αχανείς εκτάσεις της κεντρικής Ευρώπης, που απλώνονται από τη μια άκρη του ορίζοντα ως την άλλη, αλλά είναι μικρές σε έκταση, με μεγαλύτερη την πεδιάδα της Θεσσαλονίκης (1.847τ.χλμ.) και δεύτερη την πεδιάδα της Θεσσαλίας (1.184τ.χλμ.)

Όσο οι Έλληνες αγάπησαν τα ελληνικά βουνά, τόσο περιφρόνησαν τον ελληνικό κάμπο, καθένας για τους δικούς του λόγους. Οι οπλαρχηγοί, για παράδειγμα, αγαπούσαν τα βουνά επειδή, αντίθετα με τον κάμπο, τους παρείχαν επαρκή κάλυψη και προστασία από τον εχθρό.

«Ο κάμπος έχει μάτια, κι ο λόγγος έχει αυτιά.»

Οι απλοί άνθρωποι, πάλι, οι ξωμάχοι, αν και εκτιμούσαν τον κάμπο για τα αγαθά που τους παρείχε σε αφθονία, τον έβλεπαν σαν ένα δυνάστη που τους καταπίεζε, τους ανάγκαζε να δουλεύουν από το χάραμα μέχρι τη δύση του ηλίου, κάτω από τη βροχή ή κάτω από το λιοπύρι και πάντα με την αγωνία μήπως έρθει μια φυσική καταστροφή (χαλάζι, χιόνι, πλημμύρα, ξηρασία, ακρίδα, κ.α.) και πάει ο κόπος τους χαμένος.

Οι αναφορές της λαϊκής φιλοσοφίας στον κάμπο δεν είναι πολλές, και συνήθως έχουν αρνητική έννοια:

«Κάνει ο έλατος στον κάμπο;»
(το περήφανο έλατο δεν ταιριάζει στον κάμπο)

«Βρήκες κάμπο κι αλωνίζεις.»
(όταν κάποιος εκμεταλλεύεται τις ευνοϊκές καταστάσεις για να φανεί)

«Α, που να κάμης τον κάμπο ράχη!»
(κατάρα που φανερώνει τον κόπο των ατέρμονων γεωργικών εργασιών)

Μια μικρή ομάδα αινιγμάτων παρομοιάζει τον κάμπο με το βιβλίο:

«Άσπρος κάμπος, μαύρα γίδια.»
«Άσπρος κάμπος, μαύρα βόδια,
χαρά στο νιο που τα λαλεί.»

Αξιομνημόνευτη είναι και η αναφορά του κάμπου στο δημοτικό τραγούδι που μιλά για τους Αντρουτσαίους, που κατεβαίνουν το βουνό Λιάκουρα του Παρνασσού για να πάνε στον κάμπο. Η Λιάκουρα απευθύνεται στον κάμπο με περιφρόνηση:

«Βρε κάμπε αρρωστιάρικε, βρε κάμπε μαραζιάρη,
με τη δική μου λεβεντιά να στολιστείς γυρεύεις;
Για βγάλε τα στολίδια μου, δώ μου τη λεβεντιά μου,
μη λειώσω ούλα τα χιόνια μου και θάλασσα σε κάμω.»




Βιβλιογραφία:
Κ.Ρωμαίος, Ελλάς, Λαογραφία-Γεωγραφία, Εκδ.Γιοβάνη

Ανδρέας Καρκαβίτσας


Γεννήθηκε το 1866 στα Λεχαινά της Ηλείας και πέθανε το 1922 στο Μαρούσι. Γιατρός στο επάγγελμα και μεγάλος πατριώτης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας υπήρξε κορυφαίος Έλληνας διηγηματογράφος, υπέρμαχος της δημοτικής γλώσσας και πολέμιος της οπισθοδρόμησης, των προλήψεων και του σκοταδισμού .

Απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως γιατρός σε πλοία και στη συνέχεια ως στρατιωτικός γιατρός στο ελληνικό πεζικό. Οι τακτικές μεταθέσεις του τον έφεραν σε επαφή με την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της, τα ήθη, τα έθιμα, τις προκαταλήψεις και την καθημερινότητα τους, στοιχεία που τον ενέπνευσαν στη συγγραφή των αριστουργηματικών διηγημάτων του.

Μεγάλος πατριώτης, υπηρέτησε εθελοντικά προσφέροντας τις υπηρεσίες του στους αντάρτες της Κρητικής Επανάστασης (1897), συμμετείχε στην επανάσταση στο Γουδί (1909) και έλαβε μέρος και στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους.

Ως ένας από τους ιδρυτές του «Εκπαιδευτικού Ομίλου», ανάμεσα στους οποίους και ο Δημήτρης Γληνός και ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, συνέβαλλε στην καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Έλαβε μέρος στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση του Βενιζέλου και συνέγραψε τα αναγνωστικά της Γ΄, Δ΄ και Ε΄ τάξης του Δημοτικού, με θέματα που πήρε από την ελληνική ιστορία και μυθολογία, επιλεγμένα με ιδιαίτερη φροντίδα, κάτι που φανέρωνε την ευαισθησία του και τις γνώσεις του για την παιδική ψυχολογία.

Το συγγραφικό έργο του ξεκίνησε από την ηλικία των 18 χρόνων με τη δημοσίευση διηγημάτων του στο περιοδικό «Εβδομάδα» και αργότερα στην «Εστία». Το πρώτο βιβλίο του με τίτλο «Διηγήματα» εκδόθηκε το 1892. Το 1896 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του «Λυγερή» και το 1899 ο πρώτος τόμος διηγημάτων του με τίτλο «Λόγια της Πλώρης», για να ακολουθήσει σύντομα και  ο δεύτερος. Άλλα βιβλία του είναι «Ο Ζητιάνος»,  «Ο Αρχαιολόγος» και οι «Παλιές Αγάπες».

Τα πρώτα έργα του Καρκαβίτσα είναι γραμμένα στην καθαρεύουσα, αλλά γρήγορα υιοθέτησε τη δημοτική. Είχε μεγάλη περιγραφική ικανότητα και καθαρό γράψιμο, ενώ το έργο του διακρίνεται από φραστική πυκνότητα και πληρότητα νοημάτων. Ήταν έξοχος τεχνίτης του λόγου και εξαιρετικός μυθοπλάστης. Τα «Άπαντά» του εκδόθηκαν πολλές φορές και βρίσκονται ανάμεσα στα πιο αγαπημένα λογοτεχνικά έργα των Ελλήνων αναγνωστών κάθε ηλικίας.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Σώμα Ελλήνων Προσκόπων

Ο Προσκοπισμός είναι μια διεθνής, ανοιχτή, εθελοντική, μη κυβερνητική κίνηση για τη νεολαία που σκοπό έχει να συμπληρώσει το σχολείο και την οικογένεια, καλύπτοντας ανάγκες που δεν αντιμετωπίζονται από αυτά. Από την ίδρυσή του το 1907 δε σταμάτησε ποτέ να αναπτύσσεται, φτάνοντας σήμερα να έχει περισσότερα από 25 εκατομμύρια μέλη, αγόρια και κορίτσια σε περισσότερες από 150 χώρες του κόσμου. Μέσα από τη διασκέδαση των νέων φιλοδοξεί να αναπτύξει τις κοινωνικές αρετές τους, την αυτογνωσία, την ανάγκη της εξερεύνησης και της ανακάλυψης, αλλά και τη θέληση τους για μάθηση.

Οι ίδιοι οι πρόσκοποι θεωρούν τον Προσκοπισμό ως μια μέθοδο:
α) προσωπικής αυτοδέσμευσης - σε ένα απλό κανόνα ζωής, την προσκοπική υπόσχεση και το νόμο,
β) μάθησης μέσα από την πράξη - ενεργό συμμετοχή, μαζί με άλλους, δουλεύοντας σε μικρές ομάδες - στις ενωμοτίες, για την ανάπτυξη των ηγετικών ικανοτήτων, των ομαδικών δεξιοτήτων και της ατομικής ευθύνης. Με προγράμματα που υποκινούν - προοδευτικές δραστηριότητες βασισμένες στα ενδιαφέροντα των νέων ανθρώπων. Δραστηριότητες σε επαφή με τη φύση, ένα πλούσιο μαθησιακό περιβάλλον όπου η απλότητα, η δημιουργικότητα και η ανακάλυψη συνδυάζονται από κοινού για να δώσουν την περιπέτεια και την πρόκληση

Επίσης, έναν κώδικα ζωής με:
α) πνευματική διάσταση - μια δέσμευση για αναζήτηση της πνευματικής αξίας της ζωής πέρα από τον υλικό κόσμο,
β) κοινωνική διάσταση - συμμετοχή στην ανάπτυξη της κοινωνίας, σεβασμό της αξιοπρέπειας των άλλων και της ακεραιότητας του φυσικού κόσμου. Προώθηση της τοπικής, εθνικής και διεθνούς ειρήνης, κατανόησης και συνεργασίας, και
γ) προσωπική διάσταση- την ανάπτυξη του αισθήματος της προσωπικής ευθύνης και την υποκίνηση της επιθυμίας για υπεύθυνη αυτοέκφραση.

Σε διάφορα μέρη του κόσμου οι πρόσκοποι ασχολούνται με πραγματικά προβλήματα και θέματα που αφορούν όλο το κοινωνικό σύνολο,  με την υγεία των παιδιών,την αποτροπή της εξάρτησης από τα ναρκωτικά, θέματα υγιεινής και καθαριότητας, θέματα τεχνολογίας, κατοικίες για τους άστεγους, αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού, εκπαίδευση για την ειρήνη, επιμόρφωση σε βιοποριστικά επαγγέλματα, παιδιά που κινδυνεύουν, την κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, την οικογενειακή εκπαίδευση, τα δικαιώματα των παιδιών, την παραγωγή τροφής και τη γεωργία, την προστασία του περιβάλλοντος, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την αναδάσωση, την ανεργία των νέων, τους πρόσφυγες, την εκπαίδευση σε θέματα ανάπτυξης κ.ά.


Ο Ιδρυτής του Προσκοπισμού Sir Robert Baden Powell

Στη χώρα μας, το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων λειτουργεί από το 1910 σ' όλη την ελληνική επικράτεια και σε πολλές ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού. Απασχολεί παιδιά και εφήβους από 7 μέχρι 18 ετών που χωρίζονται σε τρεις κλάδους: τα Λυκόπουλα, από 7 ως 11 ετών, τους Προσκόπους, 10 ως 15 ετών και τους Ανιχνευτές, 15 ως 18 ετών.

Και οι τρεις κλάδοι λειτουργούν με την επίβλεψη και την ευθύνη εκπαιδευμένων ενηλίκων εθελοντών στελεχών που τους βοηθούν ν' ανακαλύπτουν τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά τους και να διαπαιδαγωγούνται στη συνεργασία και την υπευθυνότητα. Το Προσκοπικό Πρόγραμμα καλλιεργεί την αυτενέργεια των παιδιών και την ενεργό συμμετοχή τους στη διοίκηση των Τμημάτων στα οποία ανήκουν.

Υπάρχει επίσης το Προσκοπικό Δίκτυο, που λειτουργεί στο πλαίσιο του Προσκοπικού Συστήματος και σκοπός του είναι να δώσει ηθικό, πνευματικό και κοινωνικό στήριγμα στους νέους και στις νέες ηλικίας 18 - 30 ετών σχετικά με τα θέματα που αντιμετωπίζουν στο ξεκίνημα του αγώνα τους στον στίβο της ζωής, ώστε να γίνουν χρήσιμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι και να έχουν ένα δημιουργικό ρόλο στην κοινωνία. Επιπλέον, αρκετά προσκοπικά τμήματα, πέραν των καθιερωμένων προσκοπικών δραστηριοτήτων, ειδικεύονται περισσότερο σε θέματα θάλασσας ή αέρα, αποτελώντας τις ειδικότητες Ναυτοπροσκόπων και Αεροπροσκόπων.

Ελληνικά βουνά

Μετά την Αλβανία και τη Νορβηγία, η Ελλάδα είναι η πιο ορεινή και τραχιά χώρα της Ευρώπης. Καλύπτεται από τεράστιους όγκους βουνών και μόνο το 19% της επιφάνειάς της αποτελείται από πεδιάδες και κοιλάδες.

Στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν 31 βουνά με ύψος άνω των 2.000μ., ορισμένα από τα οποία είναι ο Όλυμπος (2.917μ.), ο Σμόλικας (2.637μ.), ο Γράμμος (2.520μ.), ο Βόρας ή Καϊμάκτσαλάν (2.524μ.), ο Παρνασσός (2.457μ.) και η Ίδη (2.456μ.), και άλλες 60 κορυφές σε ύψος 1.000μ. ως 2.000μ. Τα πολυάριθμα βουνά μας διασχίζονται από πάρα πολλά φαράγγια, σπήλαια και σπηλαιοβάραθρα, όπως το φαράγγι της Σαμαριάς στην Κρήτη, το φαράγγι του Βίκου στο Ζαγόρι της Ηπείρου, το σπήλαιο Δυρού Λακωνίας και το σπήλαιο Περάματος Ιωαννίνων.

Η δεσπόζουσα θέση των βουνών στο ελληνικό τοπίο προκαλούσε πάντα δέος στους Έλληνες, που φαντάζονταν ότι στις απάτητες κορυφές τους κατοικούσαν θεοί και στις πλαγιές τους γεννιούνταν ήρωες. Για τον απλό λαό το βουνό αποτελεί σύμβολο της δύναμης, της λεβεντιάς και της αρετής, ιδιότητες που αποτυπώνονται στις ελληνικές παροιμίες:

«Βουνό με βουνό δε σμίγει.»
«Οι κάμποι τρέφουν άλογα και τα βουνά λεβέντες.»

Τα βουνά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων. Εκεί δημιουργήθηκαν και αντρώθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις που έκαναν την Επανάσταση του 1821, εκεί οργανώθηκε και η Εθνική Αντίσταση και το Αντάρτικο του 1940. Οι οπλαρχηγοί θεωρούσαν τα ελληνικά βουνά σπίτι τους. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Κατσαντώνης, όταν οι Τούρκοι τον πήγαιναν αιχμάλωτο και εξαντλημένο από τον πυρετό και την αρρώστια, ζήτησε να τον αφήσουν να χαιρετήσει τα βουνά του:

«Τούρκοι βαστάτε τ’ άλογα λίγο να ξανασάνω,
να χαιρετήσω τα βουνά και τις κοντοραχούλες.»

Ο Ρήγας Βελεστινλής στο «Θούριο» του καλεί τους ορεσίβιους μαχητές να ενωθούν για τον αγώνα του έθνους:

«Σουλιώται και Μανιάται, λεοντάρια ξακουστά
ως πότε στες σπηλιές σας κοιμάσθε σφαλιχτά;
Μαυροβουνιού καπλάνια κι Ολύμπου σταυραετοί
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήτε μια ψυχή.»

Αξίζει αυτό το αφιέρωμα στα ελληνικά βουνά να κλείσει με τη μεγαλύτερη εκδήλωση του θαυμασμού και της αγάπης του λαού μας γι’ αυτά, που εκφράζεται μέσα από την ευχή:

«Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά!»



Βιβλιογραφία:
Κ.Ρωμαίος, Ελλάς, Λαογραφία-Γεωγραφία, Εκδ.Γιοβάνη

Αγκάθα Κρίστι


Η «Βασίλισσα του Εγκλήματος», το πλήρες όνομα της οποίας ήταν Άγκαθα Μαίρη Κλαρίσα Μίλερ, γεννήθηκε το 1890 στο Ντέβον της Αγγλίας. Απέκτησε διεθνή φήμη ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Ήταν η δημιουργός του δαιμόνιου ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, τον οποίο παρουσίασε για πρώτη φορά το 1920 στο μυθιστόρημά της «Η μυστηριώδης υπόθεση στο Στάιλς» και αποφάσισε να δολοφονήσει 55 χρόνια αργότερα στην «Κουρτίνα». Ένας άλλος διάσημος χαρακτήρας των μυθιστορημάτων της ήταν η ηλικιωμένη Μις Μαρπλ, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1930 στο μυθιστόρημα «Φόνος στο πρεσβυτέριο».

Τα έργα της, πάνω από 75 σε αριθμό, είχαν μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό και υπολογίζεται ότι έχουν πουλήσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο αγγλικά αντίτυπα και άλλο ένα δισεκατομμύριο μεταφρασμένα σε 103 άλλες γλώσσες.

Στα θεατρικά της έργα περιλαμβάνονται «Η ποντικοπαγίδα», που ξεπέρασε στο Λονδίνο κάθε ρεκόρ παραστάσεων και ο «Μάρτυρας Κατηγορίας», που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο New York Drama Critics’ Circle Award 1954-55. Πολλά γνωστά έργα της έγιναν ταινίες με μεγάλη επιτυχία, όπως οι «Θάνατος στο Νείλο» (1937) και «Θάνατος στο Οριάν Εξπρές»(1934,1974).

Το συγγραφικό ύφος της ήταν ανατρεπτικό, με ιδιαίτερο προτέρημα την ικανότητά της να δημιουργεί ολοκληρωμένους και πολύπλευρους χαρακτήρες, πνευματώδεις διαλόγους και ατμόσφαιρα πλούσια σε αγωνία και ένταση. Λέγεται ότι έγραφε τα μυθιστορήματά της μέχρι το προτελευταίο κεφάλαιο και μετά διάλεγε για το ρόλο του ενόχου το χαρακτήρα που ήταν λιγότερο πιθανό να θεωρηθεί ύποπτος. Έπειτα τον ενοχοποιούσε με μικρές μεταβολές στην υπάρχουσα ιστορία.

Η Αγκάθα Κρίστι, πολύπλευρη προσωπικότητα η ίδια και με πλούσια φαντασία, έγραψε με το ψευδώνυμο Μαίρη Γουέστμακοτ και αρκετές ρομαντικές νουβέλες. Το 1971 τιμήθηκε στη Βρετανία με τον τίτλο της Μεγάλης Κυρίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε στο Όξφορντσαϊρ της Αγγλίας το 1976.

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Πηνελόπη Δέλτα


Η Πηνελόπη Δέλτα ήταν η πρώτη αξιόλογη μυθιστοριογράφος παιδικής λογοτεχνίας της νεότερης Ελλάδας. Γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν κόρη του εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη.

Από μικρή ηλικία έδειξε το ταλέντο της στη λογοτεχνία, αρχικά δημοσιεύοντας ποιήματά της στο προσκοπικό περιοδικό «Έσο Έτοιμος» της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια συγγράφοντας εξαιρετικά παιδικά βιβλία. Σε αυτό το έργο αφοσιώθηκε με τόσο ζήλο που το θεώρησε και ως κύριο σκοπό στη ζωή της.

Έργα της είναι: «Η καρδιά της βασιλοπούλας», «Η ζωή του Χριστού», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Τα μυστικά του βάλτου», «Μάγκας», «Παραμύθια και άλλα», «Για την πατρίδα», «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου», κ.α.

Τα θέματα των βιβλίων της τα δανείστηκε κυρίως από την ελληνική ιστορία και τις παραδόσεις του λαού μας. Το γράψιμό της είναι απλό και ευκολονόητο, αλλά και ταυτόχρονα συναρπαστικό και γοητευτικό για κάθε παιδί, αλλά και για όποιον κρύβει μια νέα ελληνική ψυχή.

Η Πηνελόπη είχε παντρευτεί τον Φαναριώτη έμπορο Στέφανο Δέλτα και μαζί απέκτησαν τρεις κόρες. Η μεγάλη της αγάπη για τα παιδιά και η επιθυμία της να συμβάλλει στη σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγησή τους την οδήγησαν στη συγγραφή βιβλίων παιδαγωγικού περιεχομένου που απευθύνονται σε γονείς και δασκάλους, όπως: «Τ’ ανεύθυνα», «Στοχασμοί περί της ανατροφής των παιδιών», «Για γονείς και δασκάλους», κ.α.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των γονιών της, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής της σε φιλανθρωπικά έργα, ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε εγκαταστήσει στο σπίτι της ιατρείο και δεχόταν δωρεάν τους άπορους ασθενείς.

Στις 27 Απριλίου 1941, ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτόνησε παίρνοντας δηλητήριο. Ήταν 67 ετών.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Ελλάδα, η χώρα μας


Η Ελλάδα είναι χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Βρίσκεται στο νότιο μέρος της Βαλκανικής χερσονήσου και αποτελείται από το νοτιότερο τμήμα της και από τα πολυάριθμα νησιά που το περιβάλλουν.

Έχει διαστάσεις από Ανατολή προς Δύση 992 χλμ. και από Βορρά προς Νότο 792 χλμ. Το βορειότερο σημείο της Ελλάδας βρίσκεται στη Θράκη, στο χωριό Ορμένιον του Έβρου. Το νοτιότερο σημείο βρίσκεται στο νησί Γαύδο, νοτιότερα της Κρήτης. Το ανατολικότερο σημείο βρίσκεται στη νησίδα Στρογγυλή, νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου, ενώ το δυτικότερο στο νησί Οθωνοί, βορειοδυτικά της Κέρκυρας.

Το υψηλότερο σημείο του ελλαδικού χώρου είναι η κορυφή της Μύτικας, στο όρος Όλυμπος της Θεσσαλίας (2.917μ.) και το βαθύτερο σημείο βρίσκεται στο φρέαρ των Οινουσσών (4.850μ.) στο Ιόνιο πέλαγος. Η πεδιάδα της Θεσσαλονίκης είναι η μεγαλύτερη της Ελλάδας (1840τ.χλμ.) Ο μεγαλύτερος ποταμός είναι ο Αλιάκμονας (297χλμ.) και η μεγαλύτερη λίμνη η Τριχωνίδα (96,5τ.χλμ.) Τέλος, το μεγαλύτερο νησί είναι η Κρήτη και το μεγαλύτερο λιμάνι είναι του Πειραιά.

Το όνομα της Ελλάδας συναντάται αρχικά στα ομηρικά έπη, όπου αναφέρεται και ο όρος Πανέλληνες, που περιγράφει το σύνολο των Ελλήνων. Η λέξη Γραικός, που είναι τόσο παλαιά όσο και η ποίηση του Ησίοδου και από την οποία προήλθε η σύγχρονη διεθνής ονομασία των Ελλήνων και της Ελλάδας (Greece, Greeks), είναι ταυτόσημη με το Έλλην. Παρόλο που με το πέρασμα των αιώνων το όνομα Έλληνας καθιερώθηκε, το όνομα Γραικός δεν εγκαταλείφθηκε τελείως – δεν ξεχνάμε τα λόγια του Αθανάσιου Διάκου: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω».

Το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο της Ελλάδας – ίσως και ολόκληρου του κόσμου – είναι ο Παρθενώνας, που βρίσκεται στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ανοικοδομήθηκε μεταξύ του 447π.Χ. και του 438π.Χ. Ήταν ναός προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη με την εποπτεία του Φειδία.

Οι σημαντικότερες εθνικές επέτειοι των Ελλήνων είναι η επέτειος της εθνικής ανεξαρτησίας, που γιορτάζεται στις 25 Μαρτίου κάθε έτους σε ανάμνηση της ύψωσης της Σημαίας της Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας από τον επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό, και η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940, σε ανάμνηση του ηρωικού «Όχι» που ο Έλληνας πρωθυπουργός και κατόπιν σύσσωμο το Ελληνικό έθνος απάντησε στην απαίτηση της Ιταλίας να παραδοθεί η Ελλάδα στις δυνάμεις του Άξονα, σημαίνοντας την έναρξη της Εθνικής Αντίστασης.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ



Βιβλιογραφία:
1. Κ.Ρωμαίος, Έλλάς, Λαογραφία-Γεωγραφία, Εκδ.Γιοβάνη
2. Γ.Δ. Παπαϊωάννου, Νέος Θησαυρός Γνώσεων, Εκδ.Δωρικός

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Διεθνής Αμνηστία


Η Διεθνής Αμνηστία ξεκίνησε τη δράση της το 1961. Η ιστορία δύο Πορτογάλων φοιτητών που καταδικάστηκαν σε εφτά χρόνια φυλάκιση επειδή έκαναν πρόποση στην ελευθερία, εξόργισε το βρετανό δικηγόρο Πίτερ Μπένενσον. Έτσι έγραψε το άρθρο «Οι ξεχασμένοι κρατούμενοι» στη βρετανική εφημερίδα «The Observer», απευθύνοντας έκκληση για μια διεθνή εκστρατεία. Με βάση την απλή του ιδέα, στήθηκε ένα δίκτυο αποτελούμενο από ανθρώπους που έγραφαν γράμματα, για να βομβαρδίσει τις κυβερνήσεις με εκκλήσεις υπέρ κρατουμένων που φυλακίστηκαν και υποβλήθηκαν σε κακομεταχείριση, κατά παράβαση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η ανταπόκριση ήταν θερμότατη, λες και τόσοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο περίμεναν ακριβώς ένα τέτοιο σινιάλο. Εφημερίδες σε περισσότερες από δώδεκα χώρες επανέλαβαν την έκκληση. Περισσότερα από χίλια γράμματα έφτασαν μέσα στο πρώτο εξάμηνο. Και οι ταχυδρομικοί σάκοι των ηγετών των κρατών του κόσμου άλλαξαν για πάντα. Εκατομμύρια επιστολές-εκκλήσεις έχουν σταλεί από τότε επιτυγχάνοντας την απελευθέρωση περισσότερων από 75.000 κρατουμένων συνείδησης σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι αρχές της ανεξαρτησίας και της αντικειμενικότητας εδραιώθηκαν από το ξεκίνημά της Διεθνούς Αμνηστίας και η έμφαση δόθηκε στη διεθνή προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στις παραβιάσεις τους σε κάθε σημείο του πλανήτη. Με τον καιρό, το φάσμα της δράσης της επεκτάθηκε και σε θύματα άλλων μορφών παραβιάσεων, όπως τα βασανιστήρια, οι «εξαφανίσεις» και η θανατική ποινή.

Σήμερα, η Διεθνής Αμνηστία αναλαμβάνει δράση για τον τερματισμό των σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η σωματική και ψυχική ακεραιότητα, η ελευθερία της έκφρασης και της συνείδησης, η ελευθερία από διακρίσεις. Η δράση της περιλαμβάνει ένα πολύ ευρύ φάσμα θεμάτων. Υπερασπίζονται τους κρατούμενους της συνείδησης, της βίας, αλλά και της φτώχειας. Αγωνίζονται για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών, την κατάργηση της θανατικής ποινής, των βασανιστηρίων και του περιορισμού των ελευθεριών στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας.» Για την καταπολέμηση των διακρίσεων που υφίστανται οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι μειονότητες, αλλά και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το 1977, Η Διεθνής Αμνηστία τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης «για τη συνεισφορά της στην εξασφάλιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση της ειρήνης στον κόσμο». Η Διεθνής Αμνηστία είναι, πλέον, η μεγαλύτερη εθελοντική οργάνωση που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο αριθμώντας περισσότερα από 2 εκατομμύρια μέλη και υποστηρικτές σε περισσότερες από 150 χώρες.

Ελληνικό Τμήμα

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας ιδρύθηκε το 1975. Έχει τη νομική μορφή Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία «Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Αμνηστίας.» Διοικείται από 9μελές εθελοντικό Διοικητικό Συμβούλιο, που εκλέγεται κάθε δύο χρόνια από τη Γενική Συνέλευση. Έχει 6.000 μέλη και υποστηρικτές και περισσότερους από 200 ενεργούς εθελοντές, που δραστηριοποιούνται είτε μέσω τοπικών και νεανικών ομάδων δράσης, είτε υποστηρίζοντας συγκεκριμένες δράσεις της οργάνωσης. Το γραφείο του ελληνικού τμήματος, το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα, έχει την ευθύνη υλοποίησης του Επιχειρησιακού Σχεδίου και στελεχώνεται από επαγγελματικό προσωπικό και εθελοντές.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ


Ο σημαντικός Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ γεννήθηκε το 1899 στο Όουκ Παρκ του Ιλλινόις. Η μητέρα του, Γκρέις Χωλ, δίδασκε μουσική και τραγούδι και είχε ασχοληθεί με την όπερα. Ο πατέρας του, Κλάρενς Έντμοντς Χέμινγουεϊ, γιατρός αλλά και ερασιτέχνης ψαράς και κυνηγός, του μετέδωσε την αγάπη του για τη φύση και τον αθλητισμό.

Τελειώνοντας το σχολείο άρχισε να γράφει τα πρώτα του άρθρα στην εφημερίδα Trapeze, καθώς και στο λογοτεχνικό περιοδικό Tabula του γυμνασίου του. Το 1917 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα The Kansas City Star, θέση η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, του δίδαξε τους καλύτερους κανόνες συγγραφής.

Η επιθυμία του να λάβει μέρος στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο δεν κάμφθηκε από την απόρριψή του από τον Αμερικάνικό στρατό και κατάφερε να γίνει δεκτός ως εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου του Ερυθρού Σταυρού στο ιταλικό μέτωπο. Οι εμπειρίες του Χέμινγουεϊ από τον πόλεμο αποτυπώνονται με κάθε λεπτομέρεια στο αριστουργηματικό μυθιστόρημά του «Αποχαιρετισμός στα Όπλα».

Η λήξη του πολέμου βρήκε τον Χέμινγουεϊ να εργάζεται ως δημοσιογράφος και ανταποκριτής για την εφημερίδα Toronto Star Weekly. Παντρεύτηκε την Χάντλυ Ρίτσαρντσον και μετακόμισε στο Παρίσι. Κάλυψε δημοσιογραφικά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, ενώ το 1923 δημοσιεύτηκε το πρώτο του βιβλίο «Τρία Διηγήματα και Δέκα Ποιήματα». Την ίδια χρονιά γεννήθηκε ο πρώτος γιος του.

Την περίοδο 1925-1929 ολοκλήρωσε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, μεταξύ των οποίων η συλλογή διηγημάτων του «Στον Καιρό μας», το μυθιστόρημα «Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά», η συλλογή «Άντρες χωρίς γυναίκες» και ο «Αποχαιρετισμός στα Όπλα». 

Στις 28 Ιουνίου 1928 απέκτησε τον δεύτερο γιο του, τον Πάτρικ, από τη δεύτερη σύζυγό του, Πωλίν Φάιφερ, ενώ το Δεκέμβριο του 1928 αυτοκτόνησε ο πατέρας του, που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, καθώς και προβλήματα υγείας. Η δημοσίευση του «Αποχαιρετισμός στα Όπλα», στις 27 Σεπτεμβρίου του 1929, του πρόσφερε σημαντική λογοτεχνική και εμπορική αναγνώριση. Το 1932 εκδόθηκε ο «Θάνατος στο απομεσήμερο».

Το 1935 εξέδωσε το μυθιστόρημα «Οι Πράσινοι Λόφοι της Αφρικής»,  που έγραψε βασισμένος στην εμπειρία του από ένα τρίμηνο σαφάρι στην Αφρική. Το 1937 ταξίδεψε στην Ισπανία προκειμένου να καλύψει δημοσιογραφικά τον ισπανικό εμφύλιο. Μετά τον τρίτο του γάμο εγκαταστάθηκε στην Κούβα. Την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. Τις εμπειρίες του από αυτό το μέτωπο διοχέτευσε στο αριστουργηματικό μυθιστόρημα του «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Το 1944 ταξίδεψε στην Ευρώπη. Το 1946 παντρεύτηκε την τέταρτη σύζυγό του, Μαίρη Γουέλς και επέστρεψε στην Αμερική.

Το 1952 δημοσιεύτηκε η νουβέλα του «Ο Γέρος και η Θάλασσα», έργο για το οποίο βραβεύτηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ το 1953 και το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1954. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα υγείας που επιδεινώθηκαν με τον αλκοολισμό του. Ο Έρνεστ Χέμινγουει αυτοκτόνησε στις 2 Ιουλίου 1961, σε ηλικία 61 ετών.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης


Γνήσιος απόγονος κλεφταρματολών και μεγάλος πατριώτης, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, εκπρόσωπος της Επτανησιακής σχολής και μεγάλος υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας.

Γεννήθηκε το 1824 στη Λευκάδα και καταγόταν από την ξακουσμένη γενιά των αρματολών της Βαλαώρας του 17ου αιώνα. Σπούδασε φιλολογία στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής.

Αναμίχθηκε από πολύ νέος στην πολιτική και σε κάθε εθνική κίνηση που απέβλεπε στη λευτεριά των ακόμα σκλαβωμένων στους Τούρκους ελληνικών εδαφών. Το 1854 πήρε ενεργό μέρος στον Ηπειρωτικό απελευθερωτικό αγώνα και, καθότι Βρετανός υπήκοος, κατηγορήθηκε από τους Βρετανούς για εσχάτη προδοσία. Η απάντησή του στην απαγγελία της κατηγορίας από τον Άγγλο αρμοστή Τζορτζ Γουόρντ υπήρξε αποστομωτική: 

«Συγγνώμην! Φαίνεσθε λησμονούντες ότι εγώ δεν είμαι Άγγλος,
αλλά Έλλην, κι επομένως αντίθετος τις ενέργειά μου θα απετέλει
πράγματι έγκλημα εσχάτου προδοσίας».

Το 1857 εκλέχτηκε βουλευτής Λευκάδας στην Ιόνιο Βουλή. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε και τη δεύτερη ποιητική συλλογή του, «Τα Μνημόσυνα», που τον καθιέρωσε σαν ποιητή και απέσπασε πλήθος εγκωμίων, αλλά και το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος από τον Όθωνα.

Ως μέλος της Βουλής των Ελλήνων διακρίθηκε για το ήθος του και το σθένος με το οποίο υπερασπιζόταν τις ιδέες του. Όμως, ο ντόμπρος χαρακτήρας του δε συμβάδιζε με τους κανόνες της πολιτικής και, όταν μια μέρα αγανακτισμένος χτύπησε αμυνόμενος τον βουλευτή Γεώργιο Ιακωβάτο, αποφάσισε να εγκαταλείψει δια παντός την πολιτική.

Αποσύρθηκε στο ιδιόκτητο γραφικό νησάκι του, τη Μαδούρη, καταγινόμενος αποκλειστικά με την ποιητική δημιουργία του. Μόνο δύο φορές άφησε το καταφύγιό του μέχρι τον θάνατό του. Την πρώτη φορά το 1866 για να ενισχύσει από την Αθήνα τον Αγώνα της Κρητικής Επανάστασης και τη δεύτερη το 1872, όταν κλήθηκε να εκφωνήσει πανηγυρικό ποίημα στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ στα προπύλαια του Πανεπιστημίου.

Μπροστά στις χιλιάδες λαού που είχαν συρρεύσει από όλα τα μέρη της Ελλάδας, απήγγειλε το ποίημα του, που ως γνωστόν αρχίζει έτσι:

Πώς μας θωρείς ακίνητος;… Πού τρέχει ο λογισμός σου,
τα φτερωτά σου τα όνειρα;… Γιατί στο μέτωπό σου
να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές αχτίδες,
όσες μας διδ’ η όψη σου παρηγοριές κι ελπίδες;


Στη μεγάλη ποιητική του συλλογή ανήκουν τα ηρωικά ποιήματα, ο «Διάκος», ο «Αστραπόγιαννος», ο «Φωτεινός», ο «Θανάσης Βάγιας», η «Φυγή», αλλά και το ρομαντικό επικό ποίημα «Κυρά Φροσύνη», που είχε αφιερώσει στην πολυαγαπημένη του σύζυγο, Ελοΐσια.

Με όπλα του την άσβεστη πατριωτική του φλόγα, την πηγαία του έμπνευση και τη γλώσσα του λαού, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης καθιερώθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους Νεοέλληνες λογοτέχνες και ποιητές. Απεβίωσε το 1879 στη Λευκάδα σε ηλικία 55 ετών.